Erken Orta Çağ’da “Şehirlerin Anası” olarak bilinen Merv vahası, özgün bir mimari üslubun – surlarla güçlendirilmiş saray-yerleşimlerin – merkezi hâline gelmiştir. IIC’nin bildirdiğine göre, Büyük İpek Yolu üzerindeki bu yapılar V–IX. yüzyıllar arasında yalnızca konut değil, aynı zamanda idari merkezler ve ticaretin kilit noktaları olarak hizmet vermiştir.

Özellikle Büyük ve Küçük Kızkale dikkat çekmektedir. Yarı dairesel duvarları sayesinde iç mekânları doğal olarak serinleten bu yapılar, dünyanın en büyük kerpiç kaleleri olarak kabul edilmektedir. İki katlı bu yapılar, kerpiç malzemeye eklenen özel katkılar sayesinde bir buçuk bin yıldan fazla süredir sağlamlığını korumaktadır. Tanrıça Anahita’yı tasvir eden bronz bir kolye ucu da dâhil olmak üzere arkeolojik buluntular, bölgenin yüksek kültürel seviyesini ortaya koymaktadır.

Durnalı Kalesi hem savunma hem de gümrük işlevi görmüş, bulunan büyük seramik kaplar ise vahânın önemli bir tarımsal ihracat merkezi olduğunu kanıtlamıştır. IX. yüzyıla ait özel mimari örneklerinden biri olan Haram-Köşk, merkezi kubbeli salonuyla Orta Asya klasik mimarisinin temelini oluşturmuştur. Tütsü kaplarına ait cam kalıntıları, alçı oymaları ve yazıtlı ostrakonlar, dönemin yüksek okuryazarlık düzeyini ve gelişmiş kayıt sistemini göstermektedir.

Bu kadim miras, günümüz Türkmenistan mimarisini etkilemeye devam etmektedir. Orta Çağ mimarisinin unsurları, beyaz mermerli Aşkabat’ta ve “akıllı şehir” Arkadağ’da yansımasını bulurken, Mari vilayetindeki anıtlar ulusal hafızanın simgesi ve ilham kaynağı olmaya devam etmektedir.